زگیل تناسلی

زگیل تناسلی چیست؟

زگیل تناسلی از نمونه عفونت های ویروسی بوده که عامل آن ویروس پاپیلوم انسانی (HPV) می باشد.البته زگیل های تناسلی را می توان به دو دسته پر خطر و کم خطر تقسیم بندی نمود.                           به گونه ای که ویروس HPV کم خطر مشکل ساز نبوده و به راحتی قابل درمان می باشد. در حالی که زگیل تناسلی پرخطر می تواند باعث سرطان هایی مانند سرطان دهانه رحم، سرطان واژن و سرطان دهانه واژن در زنان شود.

بررسی علت ایجاد زگیل تناسلی

اگر ویروس پاپیلوم انسانی  پوست ناحیه تناسلی و مقعد را عفونی نماید، زگیل تناسلی به وجود می آید. در حقیقت این مورد از شایع ترین عفونتهای ناشی از تماس های جنسی به شمار می آید. البته لازم به ذکر است که بیش از صد نوع ویروس پاپیلوم وجود دارد، به طوری که بخش‌های مختلفی از بدن مانند دست و پا را درگیر خواهد کرد. اما حدود سی نوع ویروس پاپیلوم داخل و اطراف ناحیه تناسلی و مقعد وجود دارد، ولی میان انواع مختلف از ویروس HPV، عامل ایجاد زگیل تناسلی فقط دو ویروس نوع ششم و یازدهم آن می باشد. درضمن این ویروس در بین آقایان و بانوان مشترک بوده و از راه تماس پوستی سرایت می کند، بنابراین با تماس نزدیک ناحیه تناسلی نیز منتقل می ‌شود و انتقال آن لزوماً منوط به رابطه جنسی دخولی واژینال یا مقعدی نیست. حتی این احتمال وجود دارد که  زگیل تناسلی هنگام زایمان از مادر به نوزاد منتقل شود،  البته این اتفاق به ندرت رخ می‌ دهد.  این بیماری از راه بوسیدن، در آغوش گرفتن، استفاده اشتراکی از حوله یا حمام، شنا در استخر عمومی، صندلی توالت، لیوان، بشقاب یا دیگر وسایل غذا خوری مشترک منتقل نمی ‌شود.

نشانه‌ ها

در حقیقت افرادی که مبتلا به ویروس HPV هستند علائمی از خود نشان نمی دهند. حتی ممکن است، زگیل، در فرد مبتلا پس از سه تا چند هفته و تا چند سال طول بکشد، تا بر روی پوست ظاهر شود. هم چنین شکل ظاهری زگیل ها می تواند متفاوت باشد. به گونه ای که می تواند به صورت برآمدگی‌ها یا زائده ‌های گوشتی کوچک یا به صورت تغییرات پوستی داخل یا روی ناحیه تناسلی یا مقعدی دیده شود. در زنان، زگیل های تناسلی بیشتر در مجرا ظاهر می شوند. اما می توانند در نزدیکی مقعد، گردن رحم یا واژن نیز ایجاد شوند. و اما در مردان، در نوک آلت تناسلی، کیسه بیضه یا اطراف مقعد ظاهر می شوند. البته  این بیماری به ندرت باعث ناراحتی یا درد می شوند ، اگرچه ممکن است خارش داشته باشند یا احساس حساسیت کنند.

عوامل خطر ابتلا به زگیل تناسلی

در حقیقت افرادی که بیشتر از یک شریک جنسی دارند، بیشتر از دیگر افراد در معرض خطر خواهند بود. هم چنین خطر ابتلا به این ویروس، برای کسانی از سیستم ایمنی ضعیفی برخوردار بوده و یا عمل هایی نظیر پیوند اعضا کرده اند، بیشتر از دیگر افراد بوده و نیاز به مراقبت های بیشتری خواهند داشت. از این رو برای کاهش خطر ابتلا به این بیماری، می توان رابطه جنسی خود را محدود کرده و در زمان رابطه هم از کاندوم استفاده نمود.

راه های تشخیص 

برای این موضوع لازم است در ابتدا بیمار معاینه شود اگر مورد مشکوکی مشاهده شد از بیمار تست hpv گرفته شود و در صورتی که تست hpv بیمار مثبت بود برای درمان اقدام شود.

تست hpv

تست hpv در آزمایشگاه میتواند از وجود ویروس پاپیلوم انسانی آگاه سازد در واقع تست hpv در انسان وجود این بیماری را تشخیص داده و پس از مثبت بودن این آزمایش باید مراحل درمتست hpvانی شروع شود.

معاینه بالینی

برای معاینه بالینی می توان به متخصص مراجعه کرده تا نواحی دستگاه تناسلی را مشاهده کند و علائم بیماری را تشخیص دهد. ممکن است معاینه داخلی واژن یا مقعد برای بررسی وجود زگیل ‌های داخلی انجام شود.

آزمایش پاپ اسمیر:  

آزمایش پاپ اسمیر در زنان انجام می شود. در این آزمایش از نواحی دستگاه تناسلی نمونه برداری می شود. علاوه بر این باید آزمایش اچ پی وی تایپ نیز انجام شود.

کولپوسکوپی و بیوپسی: 

این روش فقط برای خانم ها قابل انجام است. برای این کار، پزشک با استفاده از روش کولپوسکوپی و با نمونه گیری قسمت کوچکی از بافت دهانه رحم، نمونه را در زیر میکروسکوپ بررسی خواهد کرد.

بیماری ام اس

بیماری ام اس

بیماریMS یا مولتیپل اسکلروزیس
یک بیماری ناتوان کننده مغز و نخاع (سیستم عصبی مرکزی) است
و در این بیماری سیستم ایمنی بدن به غلاف محافظ (میلین) که فیبرهای عصبی را پوشانده اند،
حمله کرده و باعث ایجاد مشکلات ارتباطی بین مغز و بقیه بدن می شود. سرانجام ، بیماریMS می تواند باعث آسیب دائمی یا وخیم اعصاب شود.
علائم بیماری ام اس بسیار تنوع زیادی داشته و به میزان آسیب عصبی ایجاد شده بستگی دارد.
برخی از افراد مبتلا به بیماری ام اس در اثر شدت بیماری ممکن است توانایی پیاده روی به طور مستقل را از دست بدهند
و یا اصلاً نتوانند راه بروند، در حالی که برخی دیگر ممکن است چنین حدّتی از علائم را تجربه نکنند.
متاسفانه، تا به حال هیچ درمان کاملی برای بیماری ام اس ابداع نشده است.
با این حال، درمان ها می توانند به بهبودی در حملات، اصلاح روند بیماری و مدیریت علائم کمک کنند.
علائم مولتیپل اسکلروزیس بسته به موقعیت الیاف عصبی آسیب دیده، متنوع است و از فردی به فرد دیگر و در طول دوره بیماری متفاوت می باشد.

ولی به هر حال علائم اغلب بر حرکت بیمار تأثیر می گذارد، مانند:

  • تهوع یا ضعف در یک یا چند اندام که به طور معمول در یک طرف از بدن شما می افتد.
  • احساس برق ناشی از شوک الکتریکی که با حرکات خاصی در گردن ایجاد می شود، به خصوص خم شدن گردن به جلو.
  • لرزش ، عدم هماهنگی یا راه رفتن ناپایدار
  • از دست رفتن جزئی یا کاملاً بینایی، معمولاً در یک چشم در یک زمان، اغلب با درد هنگام حرکت چشم
  • بینایی مضاعف
  • تاری تاری
  • لکنت زبان
  • خستگی
  • سرگیجه
  • سوزن زدن یا درد در قسمت هایی از بدن
  • مشکلات عملکرد جنسی ، روده و مثان

عوامل خطر

عوامل خاصی ممکن است خطر ابتلا به بیماری ام اس را افزایش دهد:

  • سن. ام اس می تواند در هر سنی رخ دهد، اما معمولاً افراد در سنین بین ۱۶ تا ۵۵ سال بیشتر مبتلا می شوند.
  • جنسیت. زنان بیش از دو یا سه برابر بیشتر از مردان پتانسیل ابتلا به بیماری عودکننده را دارند.
  • سابقه خانوادگی. اگر یکی از والدین یا خواهران و برادران شما مبتلا به ام اس بوده است، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستید.
  • عفونت های خاص. انواعی از ویروس ها با بیماری MS مرتبط شناخته شده اند، از جمله ویروس Epstein-Barr ، ویروسی که باعث ایجاد مونونوکلئوز عفونی می شود.
  • نژاد. افراد سفید پوست، به ویژه افراد اروپای شمالی، بیشترین خطر ابتلا به بیماری ام اس را دارند. مردم تبار آسیایی، آفریقایی یا بومی آمریکا کمترین خطر را دارند.
  • اقلیم. MS در کشورهایی که دارای آب و هوای معتدل هستند، از جمله کانادا، شمال ایالات متحده، نیوزیلند، جنوب شرقی استرالیا و اروپا بسیار بیشتر است.
  • ویتامین D. داشتن مقادیر ویتامین D کم و در معرض نور خورشید قرار نگرفتن خطر ابتلا به بیماری ام اس را افزایش می دهد.
  • برخی بیماریهای خود ایمنی. در صورت ابتلا به بیماری تیروئید، دیابت نوع ۱ یا بیماری التهابی روده، احتمال ابتلا به بیماری ام اس کمی بیشتر است.
  • استعمال دخانیات.

تشخیص بیماری MS

  • آزمایش خون.
  • بررسی مایع مغزی-نخاعی (CSF).
  • MRI.

مولتیپل اسکلروزیس (MS)

مولتیپل اسکلروزیس یا بیماریMS یک بیماری ناتوان کننده مغز و نخاع (سیستم عصبی مرکزی) است
و در این بیماری سیستم ایمنی بدن به غلاف محافظ (میلین) که فیبرهای عصبی را پوشانده اند،
حمله کرده و باعث ایجاد مشکلات ارتباطی بین مغز و بقیه بدن می شود.
سرانجام ، این بیماری می تواند باعث آسیب دائمی یا وخیم اعصاب شود.
علائم بیماری ام اس بسیار تنوع زیادی داشته و به میزان آسیب عصبی ایجاد شده بستگی دارد.
برخی از افراد مبتلا به ام.اس در اثر شدت بیماری ممکن است توانایی پیاده روی به طور مستقل را از دست بدهند
و یا اصلاً نتوانند راه بروند، در حالی که برخی دیگر ممکن است چنین حدّتی از علائم را تجربه نکنند.
متاسفانه، تا به حال هیچ درمان کاملی برای بیماری مولتیپل اسکلروزیس ابداع نشده است.
با این حال ، درمان ها می توانند به بهبودی در حملات، اصلاح روند بیماری و مدیریت علائم کمک کنند.
علائم مولتیپل اسکلروزیس بسته به موقعیت الیاف عصبی آسیب دیده،
متنوع است و از فردی به فرد دیگر و در طول دوره بیماری متفاوت می باشد.

علائم

ولی به هر حال علائم  مولتیپل اسکلروزیس اغلب بر حرکت بیمار تأثیر می گذارد، مانند:

  • تهوع یا ضعف در یک یا چند اندام که به طور معمول در یک طرف از بدن شما می افتد.
  • احساس برق ناشی از شوک الکتریکی که با حرکات خاصی در گردن ایجاد می شود، به خصوص خم شدن گردن به جلو.
  • لرزش ، عدم هماهنگی یا راه رفتن ناپایدار
  • از دست رفتن جزئی یا کاملاً بینایی، معمولاً در یک چشم در یک زمان، اغلب با درد هنگام حرکت چشم
  • بینایی مضاعف
  • تاری تاری
  • لکنت زبان
  • خستگی
  • سرگیجه
  • سوزن زدن یا درد در قسمت هایی از بدن
  • مشکلات عملکرد جنسی ، روده و مثان

عوامل خطر

عوامل خاصی ممکن است خطر ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس را افزایش دهد:

  • سن. ام اس می تواند در هر سنی رخ دهد، اما معمولاً افراد در سنین بین ۱۶ تا ۵۵ سال بیشتر مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می شوند.
  • جنسیت. زنان بیش از دو یا سه برابر بیشتر از مردان پتانسیل ابتلا به بیماری عودکننده را دارند.
  • سابقه خانوادگی. اگر یکی از والدین یا خواهران و برادران شما مبتلا به ام اس بوده است، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستید.
  • عفونت های خاص. انواعی از ویروس ها با بیماری MS مرتبط شناخته شده اند، از جمله ویروس Epstein-Barr ، ویروسی که باعث ایجاد مونونوکلئوز عفونی می شود.
  • نژاد. افراد سفید پوست، به ویژه افراد اروپای شمالی، بیشترین خطر ابتلا به بیماری ام اس را دارند. مردم تبار آسیایی، آفریقایی یا بومی آمریکا کمترین خطر را دارند.
  • اقلیم. MS در کشورهایی که دارای آب و هوای معتدل هستند، از جمله کانادا، شمال ایالات متحده، نیوزیلند، جنوب شرقی استرالیا و اروپا بسیار بیشتر است.
  • ویتامین D. داشتن مقادیر ویتامین D کم و در معرض نور خورشید قرار نگرفتن خطر ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس را افزایش می دهد.
  • برخی بیماریهای خود ایمنی. در صورت ابتلا به بیماری تیروئید، دیابت نوع ۱ یا بیماری التهابی روده، احتمال ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس کمی بیشتر است.
  • استعمال دخانیات.

تشخیص

  • آزمایش خون.
  • بررسی مایع مغزی-نخاعی (CSF).
  • MRI.

ویروس پاپیلومای انسانی

ویروس پاپیلومای انسانی(HPV)

ویروس پاپیلومای انسانی یا عفونت HPV یک عفونت ویروسی است که معمولاً باعث رشد پوستی یا غشای مخاطی به صورت زگیل تناسلی می شود.
بیش از ۱۰۰ نوع ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) وجود دارد.
برخی از انواع عفونت های HPV باعث ایجاد زگیل می شوند و برخی نیز می توانند باعث ایجاد انواع مختلفی از سرطان شوند.
بیشتر عفونتهای HPV منجر به سرطان نمی شوند.
اما برخی از انواع HPV دستگاه تناسلی می توانند باعث سرطان
در قسمت تحتانی رحم شده که به مهبل (دهانه رحم) وصل می شود.
انواع دیگر سرطان ها از جمله سرطان های مقعد،
آلت تناسلی، واژن، مهبل و پشت گلو (دهان و حلق) با عفونت HPV مرتبط است.
این عفونت ها اغلب از طریق روابط جنسی یا از طریق تماس پوستی به پوست دیگر منتقل می شوند.
واکسن ها می توانند به محافظت در برابر سویه های HPV که
به احتمال زیاد باعث ایجاد زگیل تناسلی یا سرطان دهانه رحم می شوند ، کمک کنند.

ورود عامل عفونت

معمولاً ورود ویروس به بدن از طریق بریدگی، سایش یا پارگی کوچک در پوست رخ می دهد.
ویروس در درجه اول از طریق تماس های پوستی منتقل می شود. زگیل های حاصله از عفونت HPV مسری بوده و  تماس مستقیم با زگیل می تواند سبب گسترش آنها گردد.
عفونت HPV دستگاه تناسلی از ارتباطات جنسی و سایر تماسهای پوستی به پوست ناحیه تناسلی منتقل می شود.
در صورت باردار بودن، ابتلا به عفونت HPV با زگیل تناسلی ممکن است
سبب عفونت نوزاد به این عفونت شده که البته به ندرت،
می تواند منجر به رشد غیر سرطانی در جعبه صوتی نوزاد (حنجره) شود.

تشخیص HPV

پزشک معالج شاید بتواند با معاینه و بررسی زگیل،  عفونت HPV را تشخیص دهد. اگر زگیل تناسلی قابل مشاهده نباشد، به یک یا چند آزمایش که در زیر آمده است نیاز می باشد:

  • تست محلول سرکه (اسید استیک). محلول سرکه ای که برای نواحی تناسلی آلوده به HPV استفاده می شود ، زگیل ها را سفید نموده و این ممکن است در شناسایی برخی ضایعات مشاهده شود.
  • تست پاپ اسمیر. پزشک نمونه ای از سلول های دهانه رحم یا مهبل جمع آوری نموده و توسط متخصصین پاتولوژیست در آزمایشگاه های معتبر بررسی می گردد. این تستها ناهنجاری هایی را که منجر به سرطان می شود تا حد زیادی نشان می دهند.
  • آزمایش DNA. این تست که بر روی نمونه های تهیه شده از سلولهای دهانه رحم در خانمها و همچنین نمونه های مایع منی و یا ادرار در آقایان انجام می شود، می تواند DNA انواع پرخطر HPV که به سرطانهای دستگاه تناسلی مرتبط شده اند و نیز انواع کم خطر را نیز تشخیص دهد. انجام دوره ای این یه همراه تست Pap SMEAR، برای خانمهای با سن بالاتر از ۳۰ سال توصیه می گردد.

ایدز

بیماری ایدز

سندرم نقص ایمنی اکتسابی (AIDS) توسط ویروس معروف به ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) منتقل می شود. سندرم نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) در واقع اصطلاحی است که در پیشرفته ترین مراحل عفونت HIV اعمال می شود. این بیماری با بروز بیش از ۲۰ عفونت فرصت طلب یا سرطانهای مرتبط با HIV تعریف شده است.
این ویروس سلولهای سیستم ایمنی بدن را آلوده می کند که منجر به تخریب عملکرد آنها شده و یا عملکرد آنها مختل می شود. عفونت با این ویروس منجر به افول تدریجی عملکرد سیستم ایمنی بدن شده و در نهایت منجر به نقص ایمنی می شود. سیستم ایمنی بدن هنگامی که دیگر نتواند نقش خود را در مبارزه با عفونت و بیماری ها ایفاء نماید، انواع پاتوژنها و حتی میکروبهای فرصت طلب عفونت های پیچیده ای ایجاد نموده و بدن فرد نیز قادر به دفع آنها نخواهد بود.

علت انتقال

این ویروس از طریق برقراری انواع روابط جنسی محافظت نشده با فرد آلوده منتقل می شود. انتقال خون آلوده و به اشتراک گذاری سوزن های آلوده، سرنگ، تجهیزات جراحی یا سایر ابزارهای تیز منجر به انتقال این بیماری می گردد. همچنین، ممکن است بین مادر و شیرخوار خود در دوران بارداری، زایمان و شیردهی انتقال رخ دهد. آمار نشان می دهد که بیش از ۳۶ میلیون نفر در پایان سال ۲۰۱۶ به این ویروس دچار بوده اند. همچنین، حدود ۱.۸ میلیون نفر در سال ۲۰۱۶ به تازگی به این ویروس آلوده شده اند و در حدود ۱ میلیون نفر به علت ابتلا به این بیماری فوت کرده اند.
پیشگیری از ابتلا به بیماری های این چنینی ارتباط مستقیمی با روش زندگی (Life style) صحیح دارد و پرهیز از ارتباطات پرخطر نقش محکمی در عدم گرفتاری افراد با چنین بیماری های خطرناکی داشته است.

تشخیص

تشخیص این بیماری بر اساس تست های ایمونولوژیک و سرولوژیک و همچنین مولکولی انجام می شود. تست سرولوژیک اندازه گیری مقدار آنتی بادی/آنتی ژن را ممکن می سازد. موسسهCDC این آزمایش خون را توصیه می کند. این آزمایشات ترکیبی می توانند HIV را زودتر از آزمایش های غربالگری آنتی بادی تشخیص دهند. در این تستها، همزمان با بررسی آنتی بادی های اختصاصی برای HIV، آنتی ژن های HIV نیز هدف می باشند. در واقع، پروتئینی به نام p24 که بخشی از ویروس است و ۲-۴ هفته پس از عفونت ظاهر می شود بررسی می شود. آزمایشات سرولوژیک برای آنتی بادی/ آنتی ژن ظرف ۲۰ دقیقه انجام می شوند.
در مقابل، تست مولکولی به دنبال خود ویروس است و می تواند ۱۰ روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس HIV، این بیماری را تشخیص دهد. این تست بسیار حساس، ولی گران است، بنابراین معمولاً تست اول نبوده، اما در افراد با رفتارهای پرخطر و یا افراد دارای علایم و افرادی که تست های اولیه آنها منفی نشده است به عنوان تست تکمیلی استفاده می شود.