عفونت انگلی ژیاردیا

عفونت انگلی ژیاردیا

عفونت انگلی ژیاردیا یک عفونت روده است که با گرفتگی شکم، نفخ، حالت تهوع و دوره های اسهال آبکی مشخص می شود.
این عفونت توسط یک انگل میکروسکوپی به نام Giardia ایجاد می شود
که در سراسر جهان یافت می شود، ولی شیوع آن به خصوص در مناطقی که دارای فاضلاب بهداشتی ضعیف و آب ناسالم هستند بیشتر است.
عفونت ژیاردیا (ژیاردیاسیس) یکی از شایع ترین دلایل بیماری ناشی از آب در بسیاری از کشور های جهان است.
عفونت ژیاردیا معمولاً طی چند هفته پاک می شود.
اما ممکن است تا مدتی پس از از بین رفتن انگل ها نیز همچنان برخی مشکلات روده ای وجود داشته باشد.

علائم

برخی از مبتلایان به عفونت ژیاردیا هرگز علائمی ایجاد نمی کنند،
اما هنوز حامل انگل بوده و می توانند آن را از طریق مدفوع به دیگران منتقل نمایند.
علائم و نشانه ها معمولاً یک تا سه هفته پس از مواجهه ظاهر می شوند و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • اسهال آبکی
  • خستگی یا ضعف
  • گرفتگی شکم و نفخ
  • گاز یا نفخ شکم
  • حالت تهوع
  • کاهش وزن

علائم و نشانه های عفونت ژیاردیا ممکن است دو تا شش هفته طول بکشد،
اما در بعضی از افراد آنها طولانی تر یا عود می کنند.

علل

انگل های ژیاردیا در روده افراد و حیوانات زندگی می کنند.
این انگل در داخل پوسته های سخت به نام کیست می توانند دوره های سخت محیطی را گذرانده که به آنها اجازه می دهد
ماه ها در خارج از روده و در محیط زنده بمانند. هنگامی که از طریق آب و یا غذای آلوده وارد بدن میزبان می شوند،
کیست باز شده و انگل ها آزاد می شوند.

عفونت لیستریایی (Listeriosis)

عفونت لیستریایی (Listeriosis)
عفونت لیستریایی یک بیماری باکتریایی است که از طریق منابع غذایی آلوده منتقل می گردد. این بیماری می تواند برای زنان باردار و افراد دارای اختلالات سیستم ایمنی عواقب جدی داشته باشد. عفونت لیستریایی در افراد غالباً با خوردن غذاهای حاوی گوشت که به درستی فرآوری نشده باشد، فرآورده های شیری غیر پاستوریزه، و نیز سبزیجات آلوده که به درستی شستشو نشده باشد رخ می دهد.
افراد سالم به ندرت درگیر عفونت لیستریایی و بیماری می شوند، اما این بیماری برای نوزادان و جنین می تواند کشنده باشد. همچنین، افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند نیز در معرض خطر عوارض خطرناک این بیماری هستند.
 
عامل بیماری
عامل این بیماری یک گونه باکتری به نام Listeria monocytogenesمی باشد که توانایی زنده ماندن در دمای یخچال و حتی فریزر را نیز دارد. به همین دلیل افرادی که در معرض خطر بیشتری از عوارض این بیماری هستند، شامل زنان باردار و افرادی که اختلالات سیستم ایمنی دارند، باید از خوردن انواع مواد غذایی که پتانسیل آلودگی به این باکتری را دارد خودداری نمایند.
 
علائم
معمولترین علائم این بیماری عبارتند از:

  • تب
  • دردهای عضلانی
  • حالت تهوع
  • اسهال

ولی در صورت درگیر شدن سیستم عصبی علانمی مانند موارد زیر نیز بروز می نماید:

  • سردرد
  • گرفتگی گردن
  • سردرگمی یا تغییر هوشیاری
  • از دست دادن تعادل

 
عوامل خطر

  • زنان باردار
  • سن
  • افراد با اختلالات سیستم ایمنی

 
تشخیص
معمولاً آزمایش خون برای تشخیص این بیماری عفونی انجام می شود ولی با توجه به تشخیص پزشک ممکن است بررسی ادرار و حتی مایع مغزی-نخاعی (CSF) نیز درخواست گردد.

عفونت مجرای ادراری (Urethritis)

عفونت مجرای ادراری (Urethritis)
اورتریت یا التهاب مجرای ادراری وضعیتی است که در آن مجرای ادرار یا لوله ای که ادرار را از مثانه به خارج از بدن منتقل می کند، ملتهب می شود. این بیماری التهابی به طور معمول باعث درد در هنگام ادرار و افزایش دفعات احساس نیاز به ادرار کردن می شود. اورتریت با عفونت ادراری (UTI) تفاوت دارد. در واقع، اورتریت یک التهاب مجرای ادرار است، در حالی که UTI یک عفونت مجاری ادراری است و این دو ممکن است علائم مشابهی داشته باشند، اما روشهای درمانی متفاوتی دارند.
اورتریت می تواند در هر سنی رخ دهد و در مردان و هم زنان مشاهده می گردد. با این حال، زنان نسبت به مردان بیشتر مبتلا می شوند. شیوع بیشتر اورتریت در زنان تا حد زیادی مربوط به تفاوتهای آناتومیک می باشد، چراکه مجرای ادرار مردانه، طولانی تر از طول آن در زنان است.
علائم در مردان

  • احساس سوزش هنگام ادرار
  • خارش یا سوزش در مجرای آلت تناسلی
  • وجود خون در مایع منی و یا ادرار
  • ترشحات از مجرای آلت تناسلی

علائم در زنان

  • نیاز مکرر به ادرار کردن
  • ناراحتی هنگام ادرار
  • سوزش در دهانه مجرای ادرار
  • ترشحات غیر طبیعی

عوامل ایجاد اورتریت
علت اصلی اورتریت معمولاً عفونتهای باکتریال است و عواملی که در زیر آمده است بیشترین شیوع را در اورتریت دارند.

  • گونوکوک
  • کلامیدیا تراکئوماتیس
  • مایکوپلاسما ژنیتالیوم

عوامل ویروسی مانند هرپس سمپلکس (HSV) و پاپیلوماویروس انسانی (HPV) و سایتومگالوویروس (CMV) نیز می توانند سبب اورتریت گردند.
 
تشخیص
در موارد اورتریت، معمولاً پزشکان انجام تست های آنالیز ادرار، تست های شناسایی عوامل بیماری های مقاربتی و نیز تست های مروبط به بیماری های سیفلیس و HIV را درخواست می نمایند. در این موارد، نمونه ادرار برای انجام تست آنالیز ادرار، سوآب از ناحیه مجرا برای انجام تستهای شناسایی بیماری های مقاربتی و نیز نمونه خون جهت بررسی بیمار از نظر ابتلا به HIV و نیز سیفلیس تهیه می گردد.

عفونت ادراری (UTI)

عفونت ادراری (UTI)
عفونت ادراری (UTI) یک بیماری عفونی است که در هر بخشی از سیستم ادراری، شامل کلیه ها، حالبها، مثانه و یا مجاری ادرار می تواند رخ دهد. به هر حالف بیشتر عفونت های ادراری، قسمتهای تحتانی این سیستم، شامل مثانه و مجرای ادرار را درگیر می کنند و به به طور کلی عفونت های ادراری از قسمت های تحتانی منشا گرفته و به دلایل مختلفی از جمله عدم رسیدگی و درمان به موقع به تدریج به قسمتهای فوقانی سرایت کرده و سیستم ادراری را درگیر می نمایند. عفونت ادراری در مثانه می تواند بسیاردردناک و آزار دهنده باشد و اگر عفونت به کلیه ها گسترش یابد، عواقب جدی می تواند داشته باشد.
به طور کلی، زنان بیشتر از مردان در معرض خطر ابتلا به UTI هستند.
علائم
عفونت ادراری همیشه همراه با ایجاد علائم نیست، اما برخی علائم شایع عبارتند از:
 

  • یک فشار قوی و مداوم برای ادرار کردن
  • احساس سوزش هنگام ادرار کردن
  • ادرارهای مکرر و با حجم اندک
  • ادرار کدر
  • ادرار که به رنگ قرمز و یا صورتی روشن که نشانه ای از وجود خون در ادرار است
  • بوی شدید ادرار
  • درد لگن در خانمها

البته درگیر شدن اندام های مختلف سیستم ادراری همراه با علائم خاص خود نیز می باشد که در زیر آمده است.

کلیه ها درد پشت و پهلو (پهلو)
تب شدید
لرزیدن و لرزیدن
حالت تهوع
استفراغ
مثانه فشار لگن
ناراحتی پایین شکم
تکرر ادرار دردناک
خون در ادرار
مجرای ادراری سوزش ادرار
ترشحات

عوامل عفونت
معمولترین عوامل عفونت ادراری باکتری ها و انواعی از مخمر ها هستند.
 
عوامل خطر
جنسیت. شیوع عفونت ادراری در زنان بیشتر از مردان است.
سن. افراد مسن بیشتر احتمال دارد عفونت ادراری بگیرند
کاهش تحرک. بعد از عمل جراحی یا استراحت طولانی مدت در تختخواب ممکن است عفونت ادراری بروز نماید.
سنگ کلیه.
سابقه عفونت ادراری
انسداد یا انسداد مجاری ادراری. در اثر عواملی مانند بزرگ شدن پروستات، سنگ کلیه و برخی از سرطان ها.
استفاده طولانی مدت از کاتترهای ادراری. ممکن است سبب ورود باکتریها به مثانه شود.
دیابت. احتمال ابتلا به عفونت ادراری را افزایش می دهد.
بارداری.
مشکلات آناتومی در سیستم ادراری.
سیستم ایمنی ضعیف.
 
تشخیص
تشخیص عفونت های ادراری با تست های ساده آنالیز ادرار و نیز کشت ادرار انجام می شود.

سل

سل (TB)
سل (TB) یک بیماری عفونی جدی است که عمدتاً ریه ها را درگیر می نماید. باکتری های عامل سل از شخص دیگری و از راه قطرات ریزی که در حین سرفه و عطسه به هوا آزاد می شوند افراد جدید را مبتلا می نمایند.
بر اساس گزارشات سازمانهای بین المللی، شیوع سل در کشورهای توسعه یافته در دهه 80 میلادی نادر بوده است، ولی از سال 1985 این آمار افزایش داشته و بخشی از این افزایش می تواند با ظهور HIV در این زمان مرتبط باشد. ویروس HIV با تضعیف سیستم ایمنی، بدن را ناتوان در مقابله با عوامل بیماری زا می نماید. جالب توجه است که اگرچه بیماری سل مسری است، اما مبتلا شده به آن نیز چندان آسان نیست.
 
علائم سل فعال عبارتند از:

  • سرفه که سه هفته یا بیشتر طول بکشد
  • سرفه کردن خون
  • درد قفسه سینه یا درد با تنفس یا سرفه
  • کاهش وزن غیر عمدی
  • خستگی
  • تب
  • عرق شب
  • لرز
  • از دست دادن اشتها

عامل بیماری سل
علت اصلی بیماری سل، مایکوباکتریوم توبرکلوزیس Mycobacterium tuberculosis (MTB)، یک باسیل کوچک، هوازی و فاقد تحرک است. مقادیر بالای چربی موجود در این پاتوژن، خصوصیات بالینی بی نظیری آن را سبب شده است. مایکوباکتری ها دارای لایه لیپید غشایی خارجی هستند.
تشخیص
ابزار های تشخیصی برای بیماری سل شامل تست های تشخیصی آزمایشگاهی و نیز تصویربرداری می باشد که در این مبحث تست های آزمایشگاهی توضیح داده می شوند.
آزمایش پوستی: از اولین مراحل تشخیص بیماری سل، بررسی تورم معده و نیز بررسی صدای ریه ها هنگام نفس کشیدن است. در ادامه، متداول ترین ابزار تشخیصی سل یک آزمایش ساده پوست است که به PPD tuberculinمشهور می باشد. آزمایش پوستی سل یک تست کامل نیست و در صورت مثبت شدن جواب، می بایست جواب با روش های حساس تر و دقیق تر تایید گردد. واکسیناسیون با واکسن باسیلوس کالمت-گورین (BCG)، و نیز برخی شرایط دیگر نیز می تواند سبب مثبت شدن کاذب جواب این تست گردد.
 
آزمایش خون: آزمایش خون معمولا برای تأیید یا رد انواع بیماری سل استفاده شود. در این آزمایش، واکنش سیستم ایمنی بدن به حضور احتمالی باکتری های عامل سل بررسی می شود. یکی از معتبر ترین این نوع آزمایشات، آزمایش QuantiFERON است که ارزش تشخیصی بسیار بالایی دارد.
 
آزمایش خلط: یکی از حساس ترین تست های تشخیصی برای بیماری سل بررسی میکروسکوپی و نیز کشت نمونه های خلط برای یافتن باسیل های عامل سل می باشد. علی رغم نتایج قابل اطمینان، جوابدهی تست کشت نمونه بسیار طولانی بوده و در بیشتر موارد در مقایسه با نیاز شدید بیمار به تشخیص سریع و درمان فوری کارآیی ندارد.
 
تشخیص مولکولی: با توجه به پیشرفت های دهه های اخیر در زمینه بیولوژی مولکولی، تشخیص بیماری سل با استفاده از ابزار های تشخیص مولکولی بسیار دقیق بوده و نتایج مطمئنی را برای تفسیر توسط پزشک فراهم می آورد.