گرانولوماتوز مزمن

گرانولوماتوز مزمن

بیماری گرانولوماتوز مزمن (CGD) یک نقص ایمنی نادر و ارثی است که بر روی برخی گلبولهای سفید تأثیر می گذارد.

در مبتلایان به این بیماری عملکرد سیستم ایمنی مختل می شود و

بدن در معرض التهاب مزمن و عفونت های مکرر باکتریایی و قارچی قرار می گیرد.

ویژگی های این بیماری معمولاً در دوران کودکی یا اوایل کودکی بروز می کند.

با این حال، اشکال خفیف تر ممکن است در سالهای نوجوانی یا حتی در بزرگسالی تشخیص داده شود.

این بیماری در اثر تغییرات (جهش ها) ژنی ایجاد می شود و معمولاً به روش مغلوب اتوزومی یا مغلوب وابسته X به ارث می رسد.

افراد مبتلا به این بیماری باید به طور مداوم از آنتی بیوتیک های مختلف استفاده نموده و تحت نظارت تیم های پزشکی باشند.

تنها درمان این بیماری پیوند آلوژنیک سلول بنیادی خون ساز (HSCT) است.

علائم

در افراد مبتلا به بیماری گرانولوماتوز مزمن، سیستم ایمنی بدن به درستی کار نمی کند،

و در نتیجه بدن در برابر انواع خاصی از باکتری ها و قارچ ها آسیب پذیر می شود.

ویژگی های این بیماری معمولاً در دوران کودکی یا اوایل کودکی بروز می کند.

با این حال، اشکال خفیف تر ممکن است در سالهای نوجوانی یا حتی در بزرگسالی تشخیص داده شود.

علائم و نشانه ها متفاوت است اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • عفونت های مکرر باکتریایی و قارچی
  • گرانولوما (مناطقی از بافت ملتهب)، بیشتر در دستگاه گوارش و یا دستگاه تناسلی
  • بروز آبسه ها ریه ها، کبد، طحال، استخوان ها یا پوست
  • تورم غدد لنفاوی
  • اسهال مداوم
  • آبریزش مزمن بینی

علل

بیماری گرانولوماتوز مزمن در اثر تغییر (جهش) در یکی از پنج ژن (CYBA ، CYBB ، NCF1 ، NCF2 یا NCF4) ایجاد می شود.

هر ژن قسمت متفاوتی از (آن زیر واحد) آنزیمی به نام NADPH oxidase را رمزگذاری می کند که برای سیستم ایمنی بدن ضروری است.

یکی از کارکردهای این آنزیم کمک به ساختن مواد سمی است که توسط سیستم ایمنی برای از بین بردن باکتری ها و قارچ ها استفاده می شود

و قبل از ایجاد عفونت منجر به از بین رفتن عوامل میکروبی می شود. همچنین ممکن است در تنظیم فعالیت سلولهای ایمنی بدن که به مدیریت پاسخ

التهابی کمک می کنند، نقش داشته باشد. جهش در این ژن ها منجر به کاهش سطح NADPH اکسیداز می شود و در موارد شدید، هیچ آنزیمی

تولید نمی شود. در نتیجه، سیستم ایمنی بدن نمی تواند درست عمل کند، و بدن در معرض عفونت های مکرر و التهاب مزمن قرار می گیرد.

آزمایش کبد چرب

آزمایش کبد چرب

آزمایش کبد چرب برای بیماری کبد چرب در واقع از انواعی از شرایط کبدی در نظر گرفته می شود که چربی زیادی در سلولهای کبدی ذخیره می شود.
در انواع پیشرفته، برخی از افراد مبتلا به به این بیماری می توانند به نوعی هپاتیت غیر الکلی مبتلا شوند
که در واقع یک شکل تهاجمی از بیماری کبد چرب است که با التهاب کبد مشخص شده و ممکن است
منجر به جای زخم پیشرفته (سیروز کبدی) و نارسایی کبدی شود. این آسیب شبیه به آثار مخرب ناشی از مصرف بسیار زیاد الکل است که در آزمایشگاه قابل تشخیص میباشد.

علائم کبد چرب

خستگی
درد یا ناراحتی در قسمت فوقانی راست شکم
در موارد پیشرفته بیماری، علائم زیر می تواند بروز یابد:
تورم شکمی (آسیت)
عروق خونی بزرگ شده دقیقاً زیر سطح پوست
طحال بزرگ شده
کف دست قرمز
زردی پوست و چشم (زردی)

علل ایجاد کبد چرب

در اثر تولید چربی زیاد و یا عدم متابولیزه شدن کافی چربی ها،
چربی اضافی در سلولهای کبدی تجمع می یابد. کبد چرب وقتی ایجاد می شود
که چربی زیادی در سلولهای کبدی ذخیره می شود. اگرچه مقادیر کمی چربی
در سلول های کبدی به طورت طبیعی وجود دارد، ولی افزایش محتوای چربی این سلولها مشکل آفرین است و سبب بیماری کبد چرب می گردد.
از عمده ترین عوامل این بیماری مصرف الکل است و تعدادی از بیماریهای کبد چرب
در رده وسیعی از بیماری کبد غیر الکلی قرار دارند که شایعترین بیماری کبد در بزرگسالان و کودکان
در کشورهای غربی است. این بیماری، همچنین با افزایش خطر ابتلا به سایر بیماری ها از جمله بیماری های قلبی، دیابت و بیماری های کلیوی مرتبط است.
کبد چرب غیر الکلی، در واقع، مرحله اولیه و برگشت پذیر بیماری کبد است، ولی به دلیل نامحسوس بودن علائم،
متأسفانه، تشخیص داده نمی شود و با گذشت زمان،
این بیماری ممکن است منجر به یک بیماری جدی تر کبد شود که به عنوان استئاتو هپاتیت غیر الکلی شناخته می شود.
این بیماری که در واقع، شامل تجمع بیشتر چربی و التهاب کبد است،
به سلولهای کبدی آسیب می رساند و ممکن است به فیبروز یا بافت اسکار در کبد منجر شود.
در موارد پیشرفته، این بیماری های اولیه پتانسیل ابتلا به سیروز کبدی (زخم شدید که عملکرد کبد را مختل می کند) و نیز سرطان کبد را افزایش می دهند.
تشخیص به هنگام بیماری کبد چرب می تواند در جلوگیری از بروز عوارض کمک نماید که با انجام دوره ای انواعی از آزمایشات تشخیصی به عنوان آزمایشات کبد چرب شناخته می شوند.
اضافه وزن یا چاقی.
مقاومت به انسولین ، که در آن سلولهای شما در پاسخ به هورمون انسولین قند مصرف نمی کنند.
قند خون بالا (هایپرگلیسمی) ، که حاوی پیش دیابت یا دیابت نوع 2 است.
مقادیر بالای چربی ها به ویژه تری گلیسیریدها در خون وجود دارد.

عوامل خطر کبد چرب

طیف گسترده ای از بیماری ها و شرایط می تواند خطر ابتلا به کبد چرب را افزایش دهد ، از جمله:
کلسترول بالا
مقادیر بالای تری گلیسیرید در خون
سندرم متابولیک
چاقی و به ویژه هنگامی که چربی در شکم متمرکز است
سندرم تخمدان پلی کیستیک
وقفهٔ تنفسی در خواب
دیابت نوع 2
تیروئید کم کار
غده هیپوفیز غیر فعال (هیپوپیتوتاریسم)

کاهش خطر ابتلا

یک رژیم غذایی سالم را انتخاب کنید. یک رژیم غذایی مبتنی بر غذاهای گیاهی را انتخاب نمایید که سرشار از میوه، سبزیجات، غلات کامل و چربی های سالم باشد.
وزن سالم خود را حفظ کنید. اگر اضافه وزن دارید یا چاق هستید،
تعداد کالری را که هر روز می خورید کاهش دهید و ورزش بیشتری کنید. اگر وزن سالم دارید، با انتخاب یک رژیم غذایی سالم و ورزش کردن، آن را حفظ کنید.
ورزش. بیشتر روزهای هفته را ورزش کنید. اگر به طور مرتب ورزش نکرده اید ، ابتدا از پزشک معالج خود را دریافت کنید.
آزمایشات تشخیصی برای تست  آزمایش کبد چرب
شمارش کامل خون(CBC).
تست های آنزیم و عملکرد کبد
آزمایش هپاتیت مزمن ویروسی (هپاتیت A ، هپاتیت C و دیگران).
تست غربالگری بیماری سلیاک.
قند خون ناشتا.
هموگلوبین A1C ، که نشان می دهد قند خون شما چقدر پایدار است.
پروفایل چربیها، که چربی های خون مانند کلسترول و تری گلیسیرید را اندازه گیری می کند.

آلکاپتونوری

آلکاپتونوری (Alkaptonuria)

آلکاپتونوری یک بیماری ارثی نادر است. این بیماری هنگامی رخ می دهد که بدن نتواند یک آنزیم به نام دیوکسیژناز هموژنتیک (HGD) را به اندازه کافی تولید کند.
وظیفه این آنزیم تجزیه یک ماده دفعی و سمّی به نام اسید هموژنتیک است. هنگامی که HGD کافی تولید نشود، اسید هوموژنتیک در بدن تجمع می یابد.
در واقع این یک بیماری نادر است.
تجمع اسید هوموژنتیک باعث می شود استخوان ها و غضروف از بین رفته و شکننده شود.
این به طور معمول به آرتروز منجر می شود، به خصوص در ستون فقرات و مفاصل بزرگ.

علائم آلکاپتونور ی

در افراد مبتلا به آلکاپتونوری  یا ادرار تیره بوده و در معرض هوا رنگ آن قهوه ای تیره یا سیاه می شود.
لکه های تیره روی پوشک کودک یکی از اولین نشانه های این بیماری میباشد.
در دوران کودکی علائم دیگری وجود ندارد. علائم با افزایش سن آشکارتر می شوند.
در سنین 20 تا 30 سالگی، ممکن است علائم آرتروز زودرس بروز یابد.
به عنوان مثال، ممکن است در مفاصل کمر یا مفاصل بزرگ سفتی یا درد مزمن احساس شود.
دیگر علائم آلکاپتونوری:

  • لکه های تیره در سفیدی چشم
  • غضروف ضخیم و تیره در گوش
  • تغییر رنگ و لکه های آبی رنگ روی پوست، به ویژه در غدد عرق
  • عرق به رنگ تیره می گراید
  • سنگ کلیه
  • سنگ پروستات
  • آرتریت (خصوصاً مفاصل لگن و زانو)

آلکاپتونوری همچنین می تواند منجر به مشکلات قلبی شود.
ساخت اسید هموژنتیک باعث سخت شدن دریچه های قلب شده و این می تواند از بسته شدن صحیح آنها جلوگیری کند و منجر به اختلالات دریچه آئورت و میترال شود.
در موارد شدید، تعویض دریچه قلب ممکن است ضروری باشد. همچنین باعث سخت شدن رگ های خونی می شود که فشار خون را بالا می برد.
 

علل ابتلا 

علل ابتلا به آلکاپتونوری در اثر جهش های ژنتیکی در ژن کد کننده برای آنزیم HGD رخ می دهد.  این بیماری یک بیماری اتوزومال مغلوب است و هر دو والدین فرد بیمار ژن مربوطه را دارند.

گرانولوماتوز مزمن

گرانولوماتوز مزمن

گرانولوماتوز مزمن (CGD) یک نقص ایمنی نادر و ارثی است که بر روی برخی گلبولهای سفید تأثیر می گذارد.
در مبتلایان به این بیماری عملکرد سیستم ایمنی مختل می شود و بدن در معرض التهاب مزمن و عفونت های مکرر باکتریایی و قارچی قرار می گیرد.
ویژگی های گرانولوماتوز مزمن معمولاً در دوران کودکی یا اوایل کودکی بروز می کند.
با این حال، اشکال خفیف تر ممکن است در سالهای نوجوانی یا حتی در بزرگسالی تشخیص داده شود.
این بیماری در اثر تغییرات (جهش ها) ژنی ایجاد می شود
و معمولاً به روش مغلوب اتوزومی یا مغلوب وابسته X به ارث می رسد. افراد مبتلا به این بیماری باید
به طور مداوم از آنتی بیوتیک های مختلف استفاده نموده و تحت نظارت تیم های پزشکی باشند.
تنها درمان این بیماری پیوند آلوژنیک سلول بنیادی خون ساز (HSCT) است.
 

علائم بیماری

در افراد مبتلا به این بیماری، سیستم ایمنی بدن به درستی کار نمی کند،
و در نتیجه بدن در برابر انواع خاصی از باکتری ها و قارچ ها آسیب پذیر می شود.
ویژگی های این بیماری معمولاً در دوران کودکی یا اوایل کودکی بروز می کند.
با این حال، اشکال خفیف تر ممکن است در سالهای نوجوانی یا حتی در بزرگسالی تشخیص داده شود.
علائم و نشانه ها متفاوت است اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • عفونت های مکرر باکتریایی و قارچی
  • گرانولوما (مناطقی از بافت ملتهب)، بیشتر در دستگاه گوارش و یا دستگاه تناسلی
  • بروز آبسه ها ریه ها، کبد، طحال، استخوان ها یا پوست
  • تورم غدد لنفاوی
  • اسهال مداوم
  • آبریزش مزمن بینی

 

علل گرانولوماتوز 

این بیماری در اثر تغییر (جهش) در یکی از پنج ژن (CYBA ، CYBB ، NCF1 ، NCF2 یا NCF4) ایجاد می شود.
هر ژن قسمت متفاوتی از (آن زیر واحد) آنزیمی به نام NADPH oxidase را رمزگذاری می کند که برای سیستم ایمنی بدن ضروری است.
یکی از کارکردهای این آنزیم کمک به ساختن مواد سمی است که توسط سیستم ایمنی برای از بین بردن باکتری ها و قارچ ها استفاده می شود
و قبل از ایجاد عفونت منجر به از بین رفتن عوامل میکروبی می شود. همچنین ممکن است در تنظیم فعالیت سلولهای ایمنی بدن که به مدیریت پاسخ التهابی کمک می کنند،
نقش داشته باشد.
جهش در این ژن ها منجر به کاهش سطح NADPH اکسیداز می شود و در موارد شدید، هیچ آنزیمی تولید نمی شود.
در نتیجه، سیستم ایمنی بدن نمی تواند درست عمل کند، و بدن در معرض عفونت های مکرر و التهاب مزمن قرار می گیرد.

اسپوندیلیت آنکیلوزان

اسپوندیلیت آنکیلوزان (Ankylosing spondylitis)

اسپوندیلیت آنکیلوزان نوعی بیماری التهابی است که با گذشت زمان می تواند
باعث شود که بعضی از استخوان های کوچک در ستون فقرات (مهره ها) ادغام شود.
این ادغام باعث می شود ستون فقرات انعطاف پذیر نبوده و منجر به بروز ویژگیهای خاصی در آناتومی می گردد.
همچنین، اگر دنده ها تحت تأثیر قرار گیرند، تنفس عمیق دشوار می شود.
این بیماری بیشتر در مردان مشاهده می شود. علائم و نشانه ها معمولاً در اوایل بزرگسالی شروع می شوند.
التهاب همچنین می تواند در سایر قسمت های بدن (معمولاً در چشم ها) اتفاق بیفتد.
هیچ درمانی برای اسپوندیلیت آنکیلوزان وجود ندارد،
اما اقدامات درمانی موجود می توانند علائم را کاهش داده و احتمالاً سرعت پیشرفت بیماری را کند کنند.
علائم اسپوندیلیت آنکیلوزان
علائم و نشانه های اولیه اسپوندیلیت آنکیلوزان ممکن است شامل درد و سفتی در ناحیه کمر و باسن،
به خصوص در صبح و بعد از دوره های غیرفعال باشد. درد گردن و خستگی نیز شایع است.
با گذشت زمان، علائم ممکن است در فواصل نامنظم بدتر شده، بهبود یافته یا متوقف شوند.
 
مناطقی که بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرند عبارتند از:

  • مفصل بین پایه ستون فقرات و لگن
  • مهره های کمر
  • مکانهایی که تاندون و رباطهای به استخوانها متصل می شوند
  • غضروف بین استخوان سینه و دنده ها
  • مفصل ران و شانه

 

علل

هنوز دلیل کاملاً مشخصی برای اسپوندیلیت آنکیلوزان گزارش نشده است، اگرچه به نظر می رسد عوامل ژنتیکی درگیر هستند.
به ویژه، افرادی که ژنی بنام HLA-B27 دارند، در معرض خطر جدی ابتلا به این بیماری هستند.
با این حال، فقط برخی از افراد مبتلا به ژن علائم این بیماری را دارند.
 

عوامل خطر

  • جنسیت. مردان بیشتر به اسپوندیلیت آنکیلوزان مبتلا می شوند.
  • سن. شروع بیماری در بزرگسالی رخ می دهد.
  • وراثت. بیشتر افرادی که مبتلا به این بیماری هستند ژن HLA-B27 را دارند.
  • اما بسیاری از افرادی که این ژن را دارند نیز هرگز علائماین بیماری را نداشته اند.

بیماری ام اس

بیماری ام اس

بیماریMS یا مولتیپل اسکلروزیس
یک بیماری ناتوان کننده مغز و نخاع (سیستم عصبی مرکزی) است
و در این بیماری سیستم ایمنی بدن به غلاف محافظ (میلین) که فیبرهای عصبی را پوشانده اند،
حمله کرده و باعث ایجاد مشکلات ارتباطی بین مغز و بقیه بدن می شود. سرانجام ، بیماریMS می تواند باعث آسیب دائمی یا وخیم اعصاب شود.
علائم بیماری ام اس بسیار تنوع زیادی داشته و به میزان آسیب عصبی ایجاد شده بستگی دارد.
برخی از افراد مبتلا به بیماری ام اس در اثر شدت بیماری ممکن است توانایی پیاده روی به طور مستقل را از دست بدهند
و یا اصلاً نتوانند راه بروند، در حالی که برخی دیگر ممکن است چنین حدّتی از علائم را تجربه نکنند.
متاسفانه، تا به حال هیچ درمان کاملی برای بیماری ام اس ابداع نشده است.
با این حال ، درمان ها می توانند به بهبودی در حملات، اصلاح روند بیماری و مدیریت علائم کمک کنند.
علائم مولتیپل اسکلروزیس بسته به موقعیت الیاف عصبی آسیب دیده،
متنوع است و از فردی به فرد دیگر و در طول دوره بیماری متفاوت می باشد. ولی به هر حال علائم اغلب بر حرکت بیمار تأثیر می گذارد، مانند:

  • تهوع یا ضعف در یک یا چند اندام که به طور معمول در یک طرف از بدن شما می افتد.
  • احساس برق ناشی از شوک الکتریکی که با حرکات خاصی در گردن ایجاد می شود، به خصوص خم شدن گردن به جلو.
  • لرزش ، عدم هماهنگی یا راه رفتن ناپایدار
  • از دست رفتن جزئی یا کاملاً بینایی، معمولاً در یک چشم در یک زمان، اغلب با درد هنگام حرکت چشم
  • بینایی مضاعف
  • تاری تاری
  • لکنت زبان
  • خستگی
  • سرگیجه
  • سوزن زدن یا درد در قسمت هایی از بدن
  • مشکلات عملکرد جنسی ، روده و مثان

عوامل خطر

عوامل خاصی ممکن است خطر ابتلا به بیماری ام اس را افزایش دهد:

  • سن. ام اس می تواند در هر سنی رخ دهد، اما معمولاً افراد در سنین بین 16 تا 55 سال بیشتر مبتلا می شوند.
  • جنسیت. زنان بیش از دو یا سه برابر بیشتر از مردان پتانسیل ابتلا به بیماری عودکننده را دارند.
  • سابقه خانوادگی. اگر یکی از والدین یا خواهران و برادران شما مبتلا به ام اس بوده است، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستید.
  • عفونت های خاص. انواعی از ویروس ها با بیماری MS مرتبط شناخته شده اند، از جمله ویروس Epstein-Barr ، ویروسی که باعث ایجاد مونونوکلئوز عفونی می شود.
  • نژاد. افراد سفید پوست، به ویژه افراد اروپای شمالی، بیشترین خطر ابتلا به بیماری ام اس را دارند. مردم تبار آسیایی، آفریقایی یا بومی آمریکا کمترین خطر را دارند.
  • اقلیم. MS در کشورهایی که دارای آب و هوای معتدل هستند، از جمله کانادا، شمال ایالات متحده، نیوزیلند، جنوب شرقی استرالیا و اروپا بسیار بیشتر است.
  • ویتامین D. داشتن مقادیر ویتامین D کم و در معرض نور خورشید قرار نگرفتن خطر ابتلا به بیماری ام اس را افزایش می دهد.
  • برخی بیماریهای خود ایمنی. در صورت ابتلا به بیماری تیروئید، دیابت نوع 1 یا بیماری التهابی روده، احتمال ابتلا به بیماری ام اس کمی بیشتر است.
  • استعمال دخانیات.

تشخیص بیماری MS

  • آزمایش خون.
  • بررسی مایع مغزی-نخاعی (CSF).
  • MRI.

مولتیپل اسکلروزیس (MS)

مولتیپل اسکلروزیس یا بیماریMS یک بیماری ناتوان کننده مغز و نخاع (سیستم عصبی مرکزی) است
و در این بیماری سیستم ایمنی بدن به غلاف محافظ (میلین) که فیبرهای عصبی را پوشانده اند،
حمله کرده و باعث ایجاد مشکلات ارتباطی بین مغز و بقیه بدن می شود.
سرانجام ، این بیماری می تواند باعث آسیب دائمی یا وخیم اعصاب شود.
علائم بیماری ام اس بسیار تنوع زیادی داشته و به میزان آسیب عصبی ایجاد شده بستگی دارد.
برخی از افراد مبتلا به ام.اس در اثر شدت بیماری ممکن است توانایی پیاده روی به طور مستقل را از دست بدهند
و یا اصلاً نتوانند راه بروند، در حالی که برخی دیگر ممکن است چنین حدّتی از علائم را تجربه نکنند.
متاسفانه، تا به حال هیچ درمان کاملی برای بیماری مولتیپل اسکلروزیس ابداع نشده است.
با این حال ، درمان ها می توانند به بهبودی در حملات، اصلاح روند بیماری و مدیریت علائم کمک کنند.
علائم مولتیپل اسکلروزیس بسته به موقعیت الیاف عصبی آسیب دیده،
متنوع است و از فردی به فرد دیگر و در طول دوره بیماری متفاوت می باشد.

علائم

ولی به هر حال علائم  مولتیپل اسکلروزیس اغلب بر حرکت بیمار تأثیر می گذارد، مانند:

  • تهوع یا ضعف در یک یا چند اندام که به طور معمول در یک طرف از بدن شما می افتد.
  • احساس برق ناشی از شوک الکتریکی که با حرکات خاصی در گردن ایجاد می شود، به خصوص خم شدن گردن به جلو.
  • لرزش ، عدم هماهنگی یا راه رفتن ناپایدار
  • از دست رفتن جزئی یا کاملاً بینایی، معمولاً در یک چشم در یک زمان، اغلب با درد هنگام حرکت چشم
  • بینایی مضاعف
  • تاری تاری
  • لکنت زبان
  • خستگی
  • سرگیجه
  • سوزن زدن یا درد در قسمت هایی از بدن
  • مشکلات عملکرد جنسی ، روده و مثان

عوامل خطر

عوامل خاصی ممکن است خطر ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس را افزایش دهد:

  • سن. ام اس می تواند در هر سنی رخ دهد، اما معمولاً افراد در سنین بین 16 تا 55 سال بیشتر مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می شوند.
  • جنسیت. زنان بیش از دو یا سه برابر بیشتر از مردان پتانسیل ابتلا به بیماری عودکننده را دارند.
  • سابقه خانوادگی. اگر یکی از والدین یا خواهران و برادران شما مبتلا به ام اس بوده است، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستید.
  • عفونت های خاص. انواعی از ویروس ها با بیماری MS مرتبط شناخته شده اند، از جمله ویروس Epstein-Barr ، ویروسی که باعث ایجاد مونونوکلئوز عفونی می شود.
  • نژاد. افراد سفید پوست، به ویژه افراد اروپای شمالی، بیشترین خطر ابتلا به بیماری ام اس را دارند. مردم تبار آسیایی، آفریقایی یا بومی آمریکا کمترین خطر را دارند.
  • اقلیم. MS در کشورهایی که دارای آب و هوای معتدل هستند، از جمله کانادا، شمال ایالات متحده، نیوزیلند، جنوب شرقی استرالیا و اروپا بسیار بیشتر است.
  • ویتامین D. داشتن مقادیر ویتامین D کم و در معرض نور خورشید قرار نگرفتن خطر ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس را افزایش می دهد.
  • برخی بیماریهای خود ایمنی. در صورت ابتلا به بیماری تیروئید، دیابت نوع 1 یا بیماری التهابی روده، احتمال ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس کمی بیشتر است.
  • استعمال دخانیات.

تشخیص

  • آزمایش خون.
  • بررسی مایع مغزی-نخاعی (CSF).
  • MRI.

سندرم گیلن باره

سندرم گیلن باره

سندرم گیلن باره (Guillain-Barré syndrome) نوعی اختلال نادر است که در آن سیستم ایمنی بدن به اعصاب حمله می کند
و سبب ضعف و سوزن سوزن شدن در اندام به عنوان اولین علامت می گردد.
این علائم می توانند به سرعت گسترش یافته و درنهایت کل بدن را فلج کنند. بیشتر افراد مبتلا به این بیماری باید در بیمارستان بستری شوند.
علت دقیق این بیماری مشخص نیست ولی غالباً پیش از آن ابتلا به یک بیماری عفونی مانند عفونت تنفسی یا آنفولانزای معده بوده است.
هیچ روش درمانی شناخته شده ای برای سندرم گیلن باره وجود ندارد،
اما چندین درمان می توانند علائم را کاهش داده و مدت زمان بیماری را کاهش دهند.
بیشتر افراد مبتلا به این بیماری بهبود می یابند، اگرچه برخی از آنها ممکن است اثرات طولانی مدتی از جمله ضعف، بی حسی یا خستگی را تجربه کنند.
 

علائم 

علائم سندرم گیلن باره اغلب با سوزن زدن و ضعف شروع می شود و در پاها و پاها شروع می شود
و به قسمت فوقانی بدن و بازوها پخش می شود. در حدود نیمی از مبتلایان، علائم در بازوها یا صورت شروع می شود.
با پیشرفت سندرم، ضعف عضلات می تواند به فلج تبدیل شود.
علائم و نشانه های سندرم گیلن باره ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • احساس لک و سوزن سوزن شدن در انگشتان دست، انگشتان پا، مچ پا یا مچ دست
  • ضعف در پاها که به قسمت بالای بدن گسترش می یابد
  • پیاده روی ناپایدار یا عدم توانایی در راه رفتن یا بالا رفتن از پله ها
  • مشکل در حرکات چشم یا صورت، از جمله صحبت کردن، جویدن یا بلعیدن
  • مشکل در کنترل مثانه یا عملکرد روده
  • ضربان قلب سریع
  • فشار خون پایین یا زیاد
  • تنفس دشوار