آلدوسترون و رنین

آلدوسترون و رنین

در یک نگاه

چرا باید آزمایش شود؟

برای تعیین اینکه آیا سطوح آلدوسترون و رنین شما غیرطبیعی است یا خیر، برای کمک به تشخیص یک اختلال هورمونی (غدد درون ریز) مانند آلدوسترونیسم اولیه (PA، سندرم Conn).

چه زمانی باید آزمایش شود؟

هنگامی که علائم یا علائم مرتبط با افزایش تولید آلدوسترون، مانند افزایش فشار خون، ضعف عضلانی، و پتاسیم پایین، یا تولید کم آلدوسترون، مانند فشار خون پایین، پتاسیم بالا و سدیم پایین را ایجاد می کنید.

نمونه مورد نیاز است؟

نمونه خون گرفته شده از ورید بازو یا نمونه ادرار 24 ساعته. گاهی در مراکز درمانی تخصصی خون از وریدهای کلیه (کلیه) یا آدرنال نیز جمع آوری می شود.

آمادگی تست لازم است؟

برای اندازه‌گیری آلدوسترون و رنین خون، پزشک ممکن است از شما بخواهد که قبل از خون‌گیری در حالت ایستاده یا دراز کشیده باشید (مثلاً 15 تا 30 دقیقه). همچنین ممکن است به شما دستور داده شود که از مصرف برخی غذاها، نوشیدنی ها یا داروها قبل از آزمایش اجتناب کنید. هر دستورالعملی که به شما داده می شود را دنبال کنید.

چه چیزی در حال آزمایش است؟

آلدوسترون هورمونی است که نقش مهمی در حفظ غلظت طبیعی سدیم و پتاسیم در خون و کنترل حجم خون و فشار خون دارد. رنین آنزیمی است که تولید آلدوسترون را کنترل می کند. این آزمایش‌ها سطح آلدوسترون و رنین در خون و/یا سطح آلدوسترون در ادرار را اندازه‌گیری می‌کنند.

آلدوسترون توسط غدد آدرنال واقع در بالای هر کلیه، در قسمت بیرونی آنها (به نام قشر آدرنال) تولید می شود. آلدوسترون باعث احتباس سدیم (نمک) و دفع پتاسیم توسط کلیه ها می شود. رنین توسط کلیه ها تولید می شود و فعال شدن هورمون آنژیوتانسین را کنترل می کند که غدد فوق کلیوی را برای تولید آلدوسترون تحریک می کند.

هنگامی که فشار خون کاهش می یابد یا غلظت کلرید سدیم در لوله های کلیه کاهش می یابد، کلیه ها رنین را آزاد می کنند. رنین پروتئین آنژیوتانسینوژن خون را می شکافد و آنژیوتانسین I را تشکیل می دهد که سپس توسط آنزیم دوم به آنژیوتانسین II تبدیل می شود. آنژیوتانسین II باعث انقباض عروق خونی و تحریک تولید آلدوسترون می شود. به طور کلی، این فشار خون را بالا می برد و سدیم و پتاسیم را در سطوح طبیعی نگه می دارد.

شرایط مختلفی می تواند منجر به تولید بیش از حد آلدوسترون (هیپرآلدوسترونیسم، معمولاً فقط آلدوسترونیسم) یا تولید کم (هیپوآلدوسترونیسم) شود. از آنجایی که رنین و آلدوسترون بسیار مرتبط هستند، هر دو ماده اغلب با هم آزمایش می شوند تا علت آلدوسترون غیرطبیعی را شناسایی کنند.

نمونه برای آزمایش چگونه جمع آوری می شود؟

نمونه خون با سوزن از ورید بازو برای اندازه گیری آلدوسترون و/یا رنین خون گرفته می شود. برخی از پزشکان، جمع آوری ادرار 24 ساعته را برای آلدوسترون ترجیح می دهند، زیرا سطح آلدوسترون خون در طول روز متفاوت است و تحت تأثیر موقعیت قرار می گیرد. در برخی موارد، خون از سیاهرگ های کلیوی (برای رنین) یا آدرنال (برای آلدوسترون) با قرار دادن کاتتر جمع آوری می شود. این کار در بیمارستان در مراکز اصلی پزشکی توسط رادیولوژیست آموزش دیده ویژه انجام می شود.

آیا برای اطمینان از کیفیت نمونه به آمادگی آزمایشی نیاز است؟

برای اندازه‌گیری آلدوسترون و رنین خون، پزشک ممکن است از شما بخواهد که قبل از جمع‌آوری نمونه، برای مدتی (مثلاً 15 تا 30 دقیقه) در حالت ایستاده یا دراز کشیده باشید. همچنین ممکن است به شما دستور داده شود که از مصرف برخی نوشیدنی ها، غذاها یا داروها قبل از آزمایش اجتناب کنید. هر دستورالعملی که به شما داده می شود را دنبال کنید.

سوالات رایج

چگونه استفاده می شود؟

آزمایش‌های آلدوسترون و رنین برای ارزیابی اینکه آیا غدد فوق کلیوی مقادیر مناسبی از آلدوسترون تولید می‌کنند یا خیر و برای تمایز بین علل بالقوه بیش از حد یا کمبود استفاده می‌شود. آلدوسترون ممکن است در خون یا در نمونه ادرار 24 ساعته اندازه گیری شود که میزان آلدوسترون خارج شده از ادرار در یک روز را اندازه گیری می کند. رنین همیشه در خون اندازه گیری می شود.

این آزمایش‌ها در آزمایش آلدوسترونیسم اولیه، که به سندرم کان نیز معروف است، که باعث فشار خون بالا می‌شود، بسیار مفید هستند. اگر آزمایش مثبت باشد، تولید آلدوسترون ممکن است با آزمایش تحریک و سرکوب بیشتر ارزیابی شود.

هر دو سطح آلدوسترون و رنین در صبح بالاترین میزان است و در طول روز متفاوت است. آنها تحت تأثیر موقعیت بدن، استرس و انواع داروهای تجویز شده قرار می گیرند.

چه زمانی سفارش داده می شود؟

آزمایش آلدوسترون خون و آزمایش رنین معمولاً هنگامی که فردی فشار خون بالا دارد، به خصوص اگر پتاسیم پایینی نیز داشته باشد، با هم تجویز می شود. حتی اگر پتاسیم طبیعی باشد، اگر داروهای معمولی فشار خون بالا را کنترل نکنند یا فشار خون بالا در سنین پایین ایجاد شود، آزمایش ممکن است انجام شود. آلدوسترونیسم اولیه یک شکل بالقوه قابل درمان فشار خون بالا است، بنابراین تشخیص و درمان مناسب آن مهم است.

زمانی که پزشک مشکوک به نارسایی آدرنال یا بیماری آدیسون است، گاهی اوقات سطوح آلدوسترون همراه با سایر آزمایش‌ها تجویز می‌شود. یکی از این آزمایش‌ها، آزمایش تحریک آلدوسترون، که تحریک ACTH نیز نامیده می‌شود، آلدوسترون و کورتیزول را آزمایش می‌کند تا مشخص کند که آیا فردی مبتلا به بیماری آدیسون، عملکرد پایین هیپوفیز یا تومور هیپوفیز است. یک نتیجه طبیعی افزایش کورتیزول و افزایش آلدوسترون پس از تحریک توسط ACTH است.

نتیجه این تست چه چیزی را نشان می دهد؟

جدول زیر تغییرات رنین، آلدوسترون و کورتیزول را نشان می دهد که در اختلالات مختلف رخ می دهد.

رنین کورتیزول آلدسترون بیماری
پایین نرمال بالا آلدوسترونیسم اولیه (سندرم کان)
بالا نرمال بالا آلدوسترونیسم ثانویه
بالا پایین پایین نارسایی آدرنال (بیماری آدیسون)
پایین بالا پایین سندرم کوشینگ

 

آلدوسترونیسم اولیه

آلدوسترونیسم اولیه (سندرم کان) در اثر تولید بیش از حد آلدوسترون توسط غدد فوق کلیوی، معمولاً توسط تومور خوش خیم یکی از غدد ایجاد می شود. سطح بالای آلدوسترون باعث افزایش جذب مجدد سدیم (نمک) و از دست دادن پتاسیم توسط کلیه ها می شود که اغلب منجر به عدم تعادل الکترولیت می شود. علائم و نشانه ها شامل فشار خون بالا، سردرد و ضعف عضلانی است، به خصوص اگر سطح پتاسیم بسیار پایین باشد.

پایین تر از حد طبیعی پتاسیم خون (هیپوکالمی) در افراد مبتلا به فشار خون بالا نشان دهنده نیاز به جستجوی آلدوسترونیسم است. گاهی اوقات، برای تعیین اینکه آیا تنها یک یا هر دو غدد فوق کلیوی تحت تأثیر قرار گرفته اند، ممکن است از هر دو ورید آدرنال خون گرفته شود و آزمایش انجام شود تا مشخص شود که آیا تفاوتی در میزان آلدوسترون (و گاهی اوقات کورتیزول) تولید شده توسط هر یک از آنها وجود دارد یا خیر. غدد فوق کلیوی

آلدوسترونیسم ثانویه

آلدوسترونیسم ثانویه که شایع تر از آلدوسترونیسم اولیه است، به غیر از اختلال در غدد فوق کلیوی، ناشی از هر چیزی است که منجر به افزایش آلدوسترون شود. این می تواند ناشی از هر شرایطی باشد که باعث کاهش جریان خون به کلیه ها، کاهش فشار خون یا کاهش سطح سدیم می شود. آلدوسترونیسم ثانویه ممکن است با نارسایی احتقانی قلب، سیروز کبدی، بیماری کلیوی و سموم بارداری (پره اکلامپسی) دیده شود. در کم آبی نیز شایع است. در این شرایط، علت آلدوسترونیسم معمولاً مشخص است.

مهم ترین علت آلدوسترونیسم ثانویه باریک شدن رگ های خونی تامین کننده کلیه است که به آن تنگی شریان کلیوی می گویند. این امر به دلیل افزایش رنین و آلدوسترون باعث فشار خون بالا می شود و ممکن است با جراحی یا آنژیوپلاستی بهبود یابد. گاهی اوقات، برای دیدن اینکه آیا تنها یک کلیه تحت تأثیر قرار گرفته است، یک کاتتر از طریق کشاله ران وارد می شود و خون مستقیماً از وریدهایی که کلیه را تخلیه می کنند جمع آوری می شود (سطح رنین ورید کلیوی). اگر مقدار در یک طرف به طور قابل توجهی بالاتر باشد، این نشان می دهد که در کجا باریک شدن شریان وجود دارد.

آلدوسترون پایین (هیپوآلدوسترونیسم) معمولاً به عنوان بخشی از نارسایی آدرنال رخ می دهد. باعث کم آبی، فشار خون پایین، سطح پایین سدیم خون و سطح پتاسیم بالا می شود. هنگامی که نوزادان فاقد آنزیم مورد نیاز برای ساخت کورتیزول هستند، وضعیتی که هیپرپلازی مادرزادی آدرنال نامیده می شود، در برخی موارد می تواند تولید آلدوسترون را کاهش دهد.

آیا چیز دیگری هست که باید بدانم؟

مقدار نمک در رژیم غذایی و داروهای شما، مانند مسکن‌های بدون نسخه از کلاس غیر استروئیدی، دیورتیک‌ها، مسدودکننده‌های بتا، استروئیدها، مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE) و داروهای ضد بارداری خوراکی می‌توانند بر نتایج آزمایش تأثیر بگذارند. . برخی از این داروها برای درمان فشار خون بالا استفاده می شوند. استرس، ورزش و بارداری نیز می تواند بر نتایج آزمایش تأثیر بگذارد. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی به شما می گوید که آیا باید میزان سدیم (نمک) مصرفی خود را در رژیم غذایی خود، استفاده از دیورتیک ها یا سایر داروها، یا برنامه ورزشی خود را قبل از آزمایش آلدوسترون تغییر دهید.

شیرین بیان ممکن است خواص آلدوسترون را تقلید کند و باید حداقل دو هفته قبل از آزمایش از مصرف آن اجتناب شود زیرا می تواند نتایج آلدوسترون را کاهش دهد. این فقط به محصولات واقعی گیاه شیرین بیان (شیرین بیان سخت) اشاره دارد. اکثر شیرین بیان نرم و سایر اشکال شیرین بیان که در آمریکای شمالی فروخته می شوند، در واقع حاوی شیرین بیان نیستند. اگر مطمئن نیستید برچسب بسته را بررسی کنید یا بسته ای را با خود بیاورید تا از پزشک مراقبت های بهداشتی بپرسید.

سطح آلدوسترون با بیماری شدید

سطح آلدوسترون با بیماری شدید بسیار پایین می‌آید، بنابراین آزمایش نباید در مواقعی که فردی بسیار بیمار است انجام شود.

اگر وضعیت بدن من در نتیجه نتایج مهم است، چگونه می توانم آن را کنترل کنم؟

ممکن است از شما خواسته شود که قبل از زمان تست خود برسید تا بتوانید به اندازه کافی در وضعیت دراز کشیده یا عمودی بمانید تا آن را به عنوان موقعیت آزمایشی پایه خود تعیین کنید.

نسبت آلدوسترون/رنین (ARR) چیست؟

نسبت آلدوسترون/رنین (ARR) یک تست غربالگری برای تشخیص آلدوسترونیسم اولیه در افراد پرخطر و پرفشاری خون است. برای تعیین نسبت، سطح آلدوسترون و رنین خون اندازه گیری می شود و با تقسیم نتیجه آلدوسترون بر نتیجه رنین محاسبه می شود. ARR قابل اعتمادترین غربالگری برای آلدوسترونیسم اولیه در نظر گرفته می شود، اگرچه تفسیر آن ساده نیست. هر چیزی که می تواند در آزمایش اختلال ایجاد کند، مانند داروها، وضعیت بدن، مصرف سدیم و پتاسیم پلاسما، باید قبل از آزمایش در نظر گرفته شود تا از مثبت یا منفی کاذب جلوگیری شود. تست‌های دیگر، مانند تست‌های سرکوب، برای تایید تشخیص پس از غربالگری استفاده می‌شوند.

تست های تحریک و سرکوب آلدوسترون چیست؟

تست های سرکوب آلدوسترون برای تایید تشخیص آلدوسترونیسم اولیه استفاده می شود. چند نوع مختلف تست سرکوب وجود دارد:

ممکن است به شما دستور داده شود که رژیم غذایی پر نمک را به مدت سه روز دنبال کنید، سپس آلدوسترون و سدیم ادرار خود را اندازه گیری کنید. ممکن است محلول سالین (نمک) را از طریق ورید (داخل وریدی، IV) تجویز کنید و سپس سطح آلدوسترون خود را اندازه گیری کنید. واینکه از یک رژیم غذایی پر نمک پیروی کنید و یک کورتیکواستروئید مصنوعی به نام فلودروکورتیزون برای شما تجویز شود، سپس سطح آلدوسترون خود را اندازه گیری کنید. در افراد سالمی که از رژیم غذایی پر نمک استفاده می کنند یا از آنها سالین یا فلودروکورتیزون استفاده می شود، سطح آلدوسترون آنها سرکوب می شود.

آزمایش تحریک آلدوسترون

آزمایش تحریک آلدوسترون که تحریک ACTH نیز نامیده می شود، آلدوسترون و کورتیزول را آزمایش می کند تا مشخص کند که آیا فردی نارسایی آدرنال (بیماری آدیسون)، عملکرد کم هیپوفیز یا تومور هیپوفیز دارد یا خیر. این آزمایش شامل اندازه گیری آلدوسترون و کورتیزول قبل و بعد از تزریق ACTH مصنوعی است. یک نتیجه طبیعی افزایش آلدوسترون و کورتیزول پس از تحریک توسط ACTH است.

سندرم بارتر چیست؟

سندرم بارتر گروهی از اختلالات مادرزادی نادر است که بر توانایی کلیه برای بازجذب سدیم تأثیر می گذارد. افراد مبتلا به سندرم بارتر مقدار زیادی سدیم را از طریق ادرار از دست می دهند. این باعث افزایش سطح آلدوسترون می شود و باعث می شود کلیه ها مقدار زیادی پتاسیم را از بدن خارج کنند. بنابراین این سندرم با سطوح بالای رنین و آلدوسترون در خون، افزایش pH خون (آلکالوز) و سطوح بالای پتاسیم، کلسیم و کلرید در ادرار مرتبط است.

این سندرم که معمولاً در اوایل دوران کودکی تشخیص داده می‌شود، می‌تواند ناشی از جهش در حداقل یکی از پنج ژن باشد و آزمایش ژنتیک می‌تواند تشخیص را تأیید کند. انواع مختلفی از سندرم بارتر وجود دارد که بر اساس کدام ژن علت این بیماری تعریف می شود.

علائم و نشانه ها بسته به نوع سندرم بارتر متفاوت خواهد بود. شکل قبل از تولد (پیش از تولد ظاهر می شود) می تواند تهدید کننده زندگی باشد. شکل کلاسیک موجود در نوزادان و کودکان خردسال معمولا باعث عدم رشد، یبوست، گرفتگی عضلات و ضعف و همچنین کم آبی بدن، افزایش تولید ادرار و ضعیف شدن استخوان ها می شود.

این بیماری قابل درمان نیست، اما چند درمان در دسترس است، مانند جلوگیری از کاهش غیرطبیعی پتاسیم خون فرد مبتلا از طریق رژیم غذایی غنی از پتاسیم یا مصرف مکمل‌ها. در حالی که، با درمان، پیش آگهی خوب است، افراد مبتلا باید مراقب حفظ تعادل مایع و الکترولیت باشند. نارسایی کلیه یکی از عوارض احتمالی سندرم بارتر است. برای اطلاعات بیشتر، به سایت بارتر مراجعه کنید.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

55 − = 52

افزونه "فرم تماس 7" نصب یا فعال نشده است
به کمک نیاز داری؟ با ما در تماس باشید!
شروع گفتگو
سلام! برای چت در WhatsApp روی یکی از اعضای زیر کلیک کنید
معمولا در عرض چند دقیقه پاسخ می دهیم