باسیل اسید فست

آزمایش باسیل اسید فست (AFB)

در یک نگاه

چرا باید آزمایش شود؟

برای کمک به تشخیص سل (TB) و عفونت های ناشی از سایر گونه های مایکوباکتریوم، که به عنوان باسیل اسید فست (AFB) شناخته می شوند، در افراد در معرض خطر ابتلا به عفونت های مایکوباکتریایی؛ برای نظارت بر اثربخشی درمان

چه زمانی باید آزمایش شود؟

هنگامی که شما یک عفونت پوست یا سایر نقاط بدن دارید که ممکن است به دلیل مایکوباکتریوم باشد. زمانی که تحت درمان برای سل هستید.

علائم و نشانه های عفونت ریه مانند سرفه مزمن، کاهش وزن، تب، لرز و ضعف را دارید که ممکن است به دلیل سل یا عفونت مایکوباکتریال غیر سلی (NTM) باشد. هنگامی که آزمایش خون IGRA یا آزمایش پوستی توبرکولین (TST) مثبت دارید و در گروه پرخطر برای پیشرفت به سل فعال قرار دارید.

نمونه مورد نیاز است؟

برای موارد مشکوک به عفونت ریه سل، معمولاً سه نمونه خلط در اوایل صبح در روزهای مختلف جمع آوری می شود. اگر قادر به تولید خلط نیستید، ممکن است از برونکوسکوپ برای جمع‌آوری مایعات در طی روشی به نام برونکوسکوپی استفاده شود. در کودکان، شستشوی معده / آسپیراسیون ممکن است جمع آوری شود. بسته به علائم، ادرار، آسپیراسیون از محل مشکوک عفونت، مایع مغزی نخاعی (CSF)، مایعات دیگر بدن یا نمونه‌های بافت بیوپسی شده ممکن است برای آزمایش AFB جمع‌آوری شود.

آمادگی تست لازم است؟

خیر

چه چیزی در حال آزمایش است؟

اکثر نمونه‌هایی که برای آزمایش باسیل‌های اسید فست (AFB) ارسال می‌شوند، جمع‌آوری می‌شوند، زیرا پزشک مشکوک است که یک فرد مبتلا به سل (TB)، یک عفونت ریه ناشی از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است. مایکوباکتری‌ها را باسیل‌های اسید فست می‌نامند زیرا گروهی از باکتری‌های میله‌ای (باسیل) هستند که می‌توان آن‌ها را در زیر میکروسکوپ پس از یک روش رنگ‌آمیزی مشاهده کرد که در آن باکتری‌ها پس از شستشوی اسیدی (اسید فست) رنگ لکه را حفظ می‌کنند. تست‌های آزمایشگاهی AFB باکتری‌ها را در نمونه فرد شناسایی می‌کنند و به شناسایی عفونت ناشی از AFB کمک می‌کنند.

انواع مختلفی از AFB وجود دارد که ممکن است با این آزمایش شناسایی شوند. با این حال، رایج ترین و مهم ترین آنها از نظر پزشکی اعضای جنس مایکوباکتریوم هستند. مایکوباکتریوم توبرکلوزیس یکی از شایع ترین و عفونی ترین گونه های مایکوباکتریوم است.

از آنجایی که سل در هنگام عطسه، سرفه، صحبت کردن یا آواز خواندن فرد مبتلا از طریق هوا منتقل می شود، این یک خطر برای سلامت عمومی است. این بیماری می تواند در جمعیت های محدود مانند خانه و مدارس، مراکز اصلاحی و خانه های سالمندان گسترش یابد. افرادی که بسیار جوان، مسن هستند یا دارای بیماری ها و بیماری های قبلی مانند ایدز هستند که سیستم ایمنی آنها را به خطر می اندازد، به ویژه آسیب پذیر هستند. آزمایش AFB می تواند به تشخیص، ردیابی و به حداقل رساندن شیوع سل در این جمعیت ها کمک کند و به تعیین اثربخشی درمان کمک کند.

گروه دیگری از مایکوباکتری ها که به عنوان مایکوباکتریوم های غیر سلی (NTM) شناخته می شوند نیز می توانند باعث عفونت شوند. با این حال، تنها تعداد کمی از بیش از 60 گونه مایکوباکتریایی که شناسایی شده اند باعث عفونت در انسان می شوند. برخی از نمونه‌ها عبارتند از مایکوباکتریوم آویوم کمپلکس درون سلولی (MAC) که می‌تواند باعث عفونت ریه و بیماری منتشر در افراد با سیستم ایمنی ضعیف شود. علاوه بر سل، آزمایش AFB می تواند به شناسایی عفونت های ناشی از این مایکوباکتری های غیر سلی کمک کند.

نمونه برای آزمایش چگونه جمع آوری می شود؟

خلط رایج ترین نمونه آزمایش شده است. خلط بلغمی است، مخاط غلیظی که از ریه ها سرفه می شود. ترجیحاً، سه نمونه صبح زود که با سرفه عمیق به دست می‌آیند، در روزهای متوالی در فنجان‌های استریل جداگانه جمع‌آوری می‌شوند تا احتمال تشخیص باکتری افزایش یابد.

 

اگر فردی قادر به تولید خلط نباشد، پزشک ممکن است با استفاده از روشی به نام برونکوسکوپی، نمونه‌های تنفسی را جمع‌آوری کند. برونکوسکوپی به پزشک اجازه می‌دهد تا نمونه‌هایی از برونش‌ها و نایژه‌ها را بررسی و جمع‌آوری کند. هنگامی که یک بی‌حس کننده موضعی روی راه هوایی فوقانی بیمار اسپری شد، پزشک می‌تواند لوله‌ای را به داخل برونش‌ها و برونشیول‌های کوچک‌تر وارد کند و نمونه‌های مایع را برای آزمایش آسپیره کند. گاهی اوقات، پزشک مقدار کمی نمک را از طریق لوله و داخل برونش ها وارد می کند و سپس آن را آسپیره می کند تا شستشوی برونش را جمع آوری کند.

از آنجایی که کودکان خردسال نمی توانند نمونه خلط تولید کنند، شستشوی معده / آسپیراسیون ممکن است جمع آوری شود. این شامل وارد کردن نمک به معده از طریق یک لوله و به دنبال آن آسپیراسیون مایع است.

اگر پزشکان مشکوک باشند که سل در خارج از ریه وجود دارد (خارج ریوی)، ممکن است مایعات و بافت های بدن را که به احتمال زیاد تحت تأثیر قرار گرفته اند آزمایش کنند. به عنوان مثال، اگر پزشک مشکوک به عفونت کلیه ها باشد، ممکن است یک یا چند نمونه ادرار جمع آوری شود. ممکن است از یک سوزن برای جمع آوری مایعات از مفاصل یا سایر حفره های بدن مانند پریکارد یا شکم استفاده شود. گاهی اوقات، پزشک ممکن است نمونه‌ای از مایع مغزی نخاعی (CSF) را جمع‌آوری کند یا یک عمل جراحی جزئی را برای بیوپسی بافت انجام دهد.

آیا برای اطمینان از کیفیت نمونه به آمادگی آزمایشی نیاز است؟

هیچ آمادگی آزمایشی لازم نیست، به جز شستشوی دهان با آب قبل از جمع آوری نمونه خلط.

سوالات متداول

چگونه استفاده می شود؟

آزمایش AFB ممکن است برای شناسایی چندین نوع مختلف باسیل اسید فست استفاده شود، اما معمولاً برای شناسایی عفونت سل فعال (TB) استفاده می شود.

مایکوباکتری ها را باسیل های اسید فست می نامند زیرا باکتری های میله ای شکل (باسیل) هستند که در زیر میکروسکوپ و پس از یک روش رنگ آمیزی که در آن باکتری ها پس از شستشوی اسیدی (اسید فست) رنگ لکه را حفظ می کنند، دیده می شوند.

 

ممکن است از چند آزمایش مختلف برای کمک به شناسایی AFB به عنوان عامل عفونت استفاده شود:

اسمیر AFB – یک بررسی میکروسکوپی از خلط فرد یا نمونه دیگری که برای شناسایی باکتری های اسید فاست رنگ آمیزی می شود. این یک آزمایش سریع است که برای ارائه نتایج احتمالی در عرض یک تا دو روز استفاده می شود. برای کمک به تصمیم گیری در مورد درمان در حین انتظار برای نتایج کشت ارزشمند است. با این حال، اسمیر AFB باید با کشت AFB تایید شود.

آزمایشات مولکولی برای سل

آزمایشات مولکولی برای سل (تست تقویت اسید نوکلئیک یا NAAT) مواد ژنتیکی مایکوباکتری ها را شناسایی می کند. این آزمایش‌ها اغلب زمانی استفاده می‌شوند که اسمیر AFB مثبت باشد یا به شدت مشکوک به سل باشد. مانند اسمیر AFB، آنها می توانند یک تشخیص احتمالی ارائه دهند، که می تواند به تصمیم گیری در مورد شروع درمان و جداسازی افراد بالقوه عفونی قبل از در دسترس بودن نتایج کشت کمک کند. نتایج NAAT معمولاً یک تا سه روز پس از جمع‌آوری نمونه در دسترس است. روش‌های مولکولی برای استفاده با نمونه‌های تنفسی تأیید شده‌اند، اما باید با کشت AFB تأیید شوند. دستورالعمل‌های مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه می‌کنند که افراد دارای علائم و نشانه‌های سل حداقل یک نمونه با استفاده از تقویت اسید نوکلئیک با اسمیر و کشت AFB آزمایش کنند. آزمایش NAAT که در حال حاضر موجود است مستقیماً بر روی نمونه‌های خلط انجام می‌شود و می‌تواند به طور همزمان سل و مقاومت آن به ریفامپیسین را در کمتر از دو ساعت تشخیص دهد. ریفامپیسین یک درمان رایج برای سل است.

از کشت های AFB برای تشخیص عفونت های فعال M. tuberculosis و همچنین عفونت های ناشی از مایکوباکتری های غیر سلی استفاده می شود. از کشت های AFB نیز می توان برای نظارت بر اثربخشی درمان استفاده کرد و می تواند به تعیین زمانی که فرد دیگر عفونی نیست کمک کند. اگرچه کشت حساس‌تر از اسمیر AFB است، نتایج مثبت ممکن است روزها تا چند هفته طول بکشد، در حالی که نتایج کشت منفی (بدون رشد مایکوباکتری) می‌تواند تا 6 تا 8 هفته طول بکشد تا تایید شود.

آزمایش حساسیت

معمولاً همراه با کشت AFB برای تعیین مؤثرترین آنتی بیوتیک برای درمان عفونت مایکوباکتریایی تجویز می شود. M. tuberculosis ممکن است به یک یا چند دارویی که معمولاً برای درمان سل استفاده می شود مقاوم باشد.

چه زمانی سفارش داده می شود؟

نتیجه این تست چه چیزی را نشان می دهد؟

AFB Smear و NAAT

اسمیر منفی AFB ممکن است به این معنی باشد که هیچ عفونتی وجود ندارد، علائم ناشی از چیزی غیر از مایکوباکتریوم است، یا اینکه مایکوباکتری ها به تعداد کافی برای مشاهده در زیر میکروسکوپ وجود نداشته اند. معمولاً سه نمونه جمع آوری می شود تا احتمال شناسایی موجودات افزایش یابد.

با این وجود، اگر اسمیر AFB منفی باشد و همچنان ظن قوی به عفونت مایکوباکتریال وجود داشته باشد، ممکن است نمونه های اضافی در روزهای مختلف جمع آوری و آزمایش شوند. یک نمونه اسمیر منفی ممکن است همچنان مایکوباکتری را رشد دهد زیرا محیط کشت اجازه می دهد تا تعداد کمی از باکتری ها که در معاینه میکروسکوپی قابل مشاهده نیستند تکثیر شوند و شناسایی شوند.

اسمیر AFB مثبت نشان دهنده عفونت احتمالی مایکوباکتریایی است. با این حال، برای تایید تشخیص و شناسایی گونه های مایکوباکتری موجود باید کشت انجام شود.

برای افرادی که علائم و نشانه‌های عفونت فعال سل دارند، نتایج اسمیر AFB همراه با نتایج NAAT برای TB در نظر گرفته می‌شود که توسط مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه می‌شود. اگرچه تشخیص قطعی به نتایج حاصل از کشت نیاز دارد، نتایج حاصل از اسمیر و NAAT ممکن است در تصمیم گیری برای انجام چه کاری مفید باشد. به عنوان مثال، اگر بر اساس نتایج آزمایش سریع، تشخیص احتمالی سل وجود داشته باشد، اکثر پزشکان سلامت را درمان می‌کنند.

تفسیر نتایج اسمیر و NAAT در جدول زیر خلاصه شده است. باز هم، همه نتایج باید با نتایج حاصل از فرهنگ تایید شود.

 

تفسیر نتیجه NAAT برای سل نتیجه اسمیر AFB
تشخیص احتمالی سل مثبت مثبت
NAAT حساس تر از اسمیر AFB است، بنابراین ممکن است در افراد مبتلا به بیماری واقعی رخ دهد. ممکن است نمونه های اضافی را با استفاده از NAAT آزمایش کند. اگر بیش از یک نمونه توسط NAAT مثبت باشد، این یک تشخیص احتمالی برای سل است. مثبت منفی
نتایج مشکوک برای سل. AFB مشاهده شده در اسمیر M. tuberculosis نیستند. منفی مثبت
علائم احتمالاً به دلیل عفونت فعال مایکوباکتریایی نیست. منفی منفی

 

فرهنگ AFB

کشت‌های مثبت AFB، مایکوباکتریوم خاصی را شناسایی می‌کنند که باعث علائم می‌شود، و آزمایش حساسیت روی ارگانیسم شناسایی‌شده به پزشک اطلاعاتی درباره مقاومت آن در برابر درمان می‌دهد. یک اسمیر یا کشت مثبت AFB چند هفته پس از شروع درمان دارویی ممکن است به این معنی باشد که رژیم درمانی موثر نیست و نیاز به تغییر دارد. همچنین به این معنی است که فرد همچنان احتمالاً عفونی است و می تواند مایکوباکتری را از طریق سرفه یا عطسه به دیگران منتقل کند.

کشت منفی به این معنی است که فرد مورد آزمایش عفونت فعال AFB ندارد یا اینکه مایکوباکتریوم در آن نمونه خاص وجود ندارد (به همین دلیل است که اغلب نمونه‌های متعددی جمع‌آوری می‌شوند) یا تعداد آنها بسیار کم است که قابل تشخیص نیست. کشت ها به مدت شش تا هشت هفته قبل از گزارش منفی نگه داشته می شوند. فرد مورد آزمایش ممکن است یک عفونت نهفته داشته باشد که باعث شده تست غربالگری سل مثبت باشد اما سل فعال نداشته باشد.

اگر مشکوک به عفونت سل است که به قسمت دیگری از بدن سرایت کرده است، ممکن است نیاز به جمع‌آوری و آزمایش برای شناسایی عفونت از محل مشکوک عفونت باشد. کشت منفی چند هفته پس از درمان نشان می دهد که عفونت سل به درمان دارویی پاسخ می دهد و فرد دیگر عفونی نیست.

تست حساسیت

نتایج تست حساسیت آنتی بیوتیک هایی را که احتمالاً در درمان عفونت مؤثرتر هستند فهرست می کند. ایزونیازید و ریفامپین دو دارویی هستند که معمولاً برای درمان سل استفاده می شوند. اگر باکتری به بیش از یک یا داروهای اولیه مورد استفاده برای درمان مقاوم باشد، ارگانیسم‌ها سل مقاوم به چند دارو (MDR-TB) نامیده می‌شوند و اگر ارگانیسم‌ها به چندین داروی تایید شده برای خط اول و دوم درمان مقاوم باشند، آنها را مقاوم می‌کنند. سل به طور گسترده مقاوم به دارو (XDR-TB) نامیده می شوند.

آیا چیز دیگری هست که باید بدانم؟

سل نیاز به یک دوره طولانی از آنتی بیوتیک های متعدد برای درمان عفونت فعال دارد. افراد مبتلا به عفونت‌های غیرفعال (نهفته)، اگرچه بدون علامت هستند، اما ممکن است با یک دارو درمان شوند تا خطر ابتلا به عفونت فعال در آینده کاهش یابد.

یک روش آزمایشگاهی سریعتر برای کشت مایکوباکتریوم توبرکلوزیس ایجاد شده است. کشت نمونه در یک محیط مبتنی بر آبگوشت مایع باعث می شود که ارگانیسم ها زودتر شناسایی شوند. برخی از کشت‌های آبگوشت به یک ابزار خودکار برای تشخیص وجود مایکوباکتری‌ها نیاز دارند، در حالی که روش‌های دیگر را می‌توان به صورت دستی خواند. یک روش کشت مایع، به نام سنجش حساسیت به دارو با مشاهده میکروسکوپی (MODS)، تنها حدود 7 روز طول می کشد تا بیماری سل را تشخیص دهد و همزمان مقاومت باکتریایی به آنتی بیوتیک ها را تشخیص دهد. از آنجایی که این روش می تواند وجود سل مقاوم به چند دارو (MDR-TB) را بسیار سریعتر از کشت معمولی تشخیص دهد، می تواند به پزشکان در تشخیص و درمان بیماری در مراحل اولیه کمک کند و این پتانسیل را دارد که به کنترل گسترش سل عفونی کمک کند. . مزایا و محدودیت های این آزمایش غیر خودکار هنوز در کشورهای دارای منابع محدود با شیوع بالای سل در حال ارزیابی است.

 

روش‌های جدید دیگری نیز در برخی آزمایشگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند که می‌توانند پس از رشد مایکوباکتریوم در کشت، M. tuberculosis را خیلی سریع و با دقت شناسایی کنند.

آیا چیز دیگری هست که باید بدانم؟

سل نیاز به یک دوره طولانی از آنتی بیوتیک های متعدد برای درمان عفونت فعال دارد. افراد مبتلا به عفونت‌های غیرفعال (نهفته)، اگرچه بدون علامت هستند، اما ممکن است با یک دارو درمان شوند تا خطر ابتلا به عفونت فعال در آینده کاهش یابد.

یک روش آزمایشگاهی سریعتر برای کشت مایکوباکتریوم توبرکلوزیس ایجاد شده است. کشت نمونه در یک محیط مبتنی بر آبگوشت مایع باعث می شود که ارگانیسم ها زودتر شناسایی شوند. برخی از کشت‌های آبگوشت به یک ابزار خودکار برای تشخیص وجود مایکوباکتری‌ها نیاز دارند، در حالی که روش‌های دیگر را می‌توان به صورت دستی خواند. یک روش کشت مایع، به نام سنجش حساسیت به دارو با مشاهده میکروسکوپی (MODS)، تنها حدود 7 روز طول می کشد تا بیماری سل را تشخیص دهد و همزمان مقاومت باکتریایی به آنتی بیوتیک ها را تشخیص دهد. از آنجایی که این روش می تواند وجود سل مقاوم به چند دارو (MDR-TB) را بسیار سریعتر از کشت معمولی تشخیص دهد، می تواند به پزشکان در تشخیص و درمان بیماری در مراحل اولیه کمک کند و این پتانسیل را دارد که به کنترل گسترش سل عفونی کمک کند. . مزایا و محدودیت های این آزمایش غیر خودکار هنوز در کشورهای دارای منابع محدود با شیوع بالای سل در حال ارزیابی است.

روش‌های جدید دیگری نیز در برخی آزمایشگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند که می‌توانند پس از رشد مایکوباکتریوم در کشت، M. tuberculosis را خیلی سریع و با دقت شناسایی کنند.

تفاوت بین سل مقاوم به چند دارو (MDR-TB) و سل بسیار مقاوم (XDR-TB) چیست؟

هر دو نشان‌دهنده سویه‌های مایکوباکتریوم توبرکلوزیس هستند که درمان آن‌ها دشوار است، اما XDR-TB به درمان‌های دارویی بیشتر مقاوم است. MDR-TB به دو داروی قوی ایزونیازید و ریفامپین مقاوم است. XDR-TB در حال حاضر توسط مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها و سازمان بهداشت جهانی به عنوان M. tuberculosis تعریف شده است که به ایزونیازید و ریفامپین به علاوه مقاوم در برابر فلوروکینولون و حداقل یکی از سه داروی “خط دوم” تزریقی است. آمیکاسین، کانامایسین یا کاپرومایسین). ظهور XDR-TB یک خطر برای سلامت عمومی است و توسط جامعه پزشکی جهانی به دقت تحت نظر است و اقداماتی به امید محدود کردن گسترش آن انجام می شود.

چرا ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی از من می خواهد که داروی سل را در حضور پرستار مصرف کنم؟

عمل مصرف داروهای سل در حضور پزشک به عنوان درمان با مشاهده مستقیم (DOT) شناخته می شود. DOT تضمین می کند که افراد داروهای خود را مصرف می کنند و درمان خود را برای مدت زمان مورد نیاز ادامه می دهند. برخلاف سایر عفونت‌های باکتریایی که می‌توانند در 7 تا 10 روز درمان شوند، سل باید با دو یا چند دارو برای چند ماه درمان شود. افراد زمانی که احساس بهتری دارند مصرف داروهای خود را فراموش می کنند. از آنجایی که داروهای سل باید برای چندین ماه مصرف شوند، خطر عدم رعایت آنها بالا است. تجویز هفتگی داروها توسط پزشک، احتمال تکمیل کل رژیم را افزایش می‌دهد و احتمال عود بیماری سل را کاهش می‌دهد.

علاوه بر سل، چه نوع دیگری از مایکوباکتریوم ها را می توان با آزمایش AFB شناسایی کرد؟

نمونه هایی از سایر مایکوباکتری ها که می توانند باعث عفونت شوند و با استفاده از تست های AFB شناسایی می شوند عبارتند از:

کمپلکس مایکوباکتریوم آویوم-درون سلولی (MAC) – می‌تواند باعث عفونت ریه در افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف، مانند افراد مبتلا به ایدز شود. این عفونت مسری نیست اما درمان آن دشوار است زیرا به آنتی بیوتیک ها بسیار مقاوم است.

گونه های مایکوباکتریوم مانند مایکوباکتریوم مارینوم در آب مانند مخازن ماهی رشد می کنند و می توانند باعث عفونت های پوستی شوند.

مایکوباکتریوم فورتویتوم

مایکوباکتریوم آبسهسوس و مایکوباکتریوم chelonae و سایر مایکوباکتریوم هایی که به سرعت در حال رشد هستند، به دنبال جراحی زیبایی، کاشت دستگاه پروتز و بازدید از سالن های ناخن باعث عفونت پوست و زخم می شوند.

برخی از مایکوباکتری ها، مانند مایکوباکتریوم بوویس، گاهی اوقات می توانند از حیوانات به انسان منتقل شوند.

گونه های نوکاردیا یک نوع مایکوباکتری نیستند، اما با استفاده از برخی آزمایشات آزمایشگاهی AFB قابل شناسایی هستند. نوکاردیا می تواند باعث عفونت ریه، مغز یا پوست شود.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 + 2 =

افزونه "فرم تماس 7" نصب یا فعال نشده است
به کمک نیاز داری؟ با ما در تماس باشید!
شروع گفتگو
سلام! برای چت در WhatsApp روی یکی از اعضای زیر کلیک کنید
معمولا در عرض چند دقیقه پاسخ می دهیم